O avó

Nunca deron fe os meus ollos

deso que aquel día pasou

do que os recordos hoxe collo

que ese mar bravo deixou.

Nunca crin falar na morte

do que na vida non falei

pero sen dúbida non foi onte

cando de hoxe me acordei.

Non foi quen a vida

de roubar unha bágoa na meixela

de saca-la quentura que algún día

deixou o bafo na xanela.

Xa pasou a miña nenez

xa pasou aquel recordo

que non foi quen de entristecer

o ríxido rostro daquel morto

Só pasou un longo sono

de trescentos e algún día

que lle devolveron os meus ollos

o remate da súa vida.

Tivo que pasa-lo tempo

para darme conta do que eu quería

quero para-lo vento

devolverlle aquel home a vida.